Ferantwurdlikens fan direkteuren yn Nederlân

Ynlieding

In bedriuw fan jo eigen begjinne is in oantreklike aktiviteit foar in soad minsken en komt mei ferskate foardielen. Wat (takomstige) ûndernimmers lykwols lykje te ûnderskatte, is it feit dat it oprjochtsjen fan in bedriuw ek mei neidielen en risiko's komt. As in bedriuw oprjochte is yn 'e foarm fan in juridyske entiteit, is it risiko fan oanspraaklikens fan direkteuren oanwêzich.

In juridyske entiteit is in apart juridysk orgaan mei in juridyske persoanlikheid. Dêrom is in juridyske entiteit yn steat om juridyske aksjes út te fieren. Om dit te berikken hat de juridyske entiteit help nedich. Sûnt de juridyske entiteit allinich op papier bestiet, kin it net op himsels hannelje. De juridyske entiteit moat wurde fertsjintwurdige troch in natuerlike persoan. Yn prinsipe wurdt de juridyske entiteit fertsjintwurdige troch it bestjoer fan 'e direkteuren. Direkteuren kinne juridyske aksjes útfiere út namme fan 'e juridyske entiteit. De direkteur bindet de juridyske entiteit allinich mei dizze aksjes. Yn prinsipe is in direkteur net oanspraaklik foar de skulden fan 'e juridyske entiteit mei syn persoanlike aktiva. Yn guon gefallen kin lykwols oanspraaklikens fan direkteuren foarkomme, yn dat gefal sil de direkteur persoanlik oanspraaklik wêze. D'r binne twa soarten oanspraaklikens foar direkteuren: ynterne en eksterne oanspraaklikens. Dit artikel besprekt de ferskate grûnen foar oanspraaklikens fan direkteuren.

Ynterne oanspraaklikens fan direkteuren

Ynterne oanspraaklikens betsjut dat in direkteur oanspraaklik wurdt holden troch de juridyske entiteit sels. Ynterne oanspraaklikens komt ôf fan artikel 2: 9 Nederlâns Boargerlik Wetboek. In direkteur kin yntern oanspraaklik steld wurde as hy syn taken op in ferkearde manier ferfolde. Unjildige ferfolling fan taken wurdt oannommen as in hurde beskuldiging kin wurde makke tsjin de direkteur. Dit is basearre op artikel 2: 9 Nederlands Burgerlijk Wetboek. Fierder kin de direkteur miskien net neglig west hawwe by it nimmen fan maatregels om it foarkommen fan ferkeard behear te foarkommen. Wannear sprekke wy fan in hurde beskuldiging? Neffens rjochtspraak moat dit wurde beoardiele troch alle omstannichheden fan 'e saak yn' e rekken te nimmen.[1]

Yn tsjinstelling ta de ynkorporaasjeartikelen fan 'e juridyske entiteit wurdt klassifisearre as in heulende omstannichheid. As dit it gefal is, sil de oanspraaklikens fan direkteuren yn prinsipe oannommen wurde. In direkteur kin lykwols feiten en omstannichheden nei foaren bringe dy't oanjouwe dat hanneljen yn striid mei 'e ynkorporaasjeartikelen gjin hurde beskuldiging feroarsaket. As dit it gefal is, soe de rjochter dit eksplisyt moatte opnimme yn syn oardiel.[2]

Ferskate ynterne oanspraaklikens en ferwidering

Ferantwurdlikens op grûn fan artikel 2: 9 Nederlands Burgerlijk Wetboek hâldt yn dat alle bestjoerders yn prinsipe swier oanspraaklik binne. Swiere beskuldigingen sille dêrom wurde makke tsjin it heule bestjoer fan direkteuren. D'r is lykwols in útsûndering op dizze regel. In direkteur kin himsels ôfskriuwe ('ekskús') fan 'e oanspraaklikens foar direkteuren. Om dit te dwaan, moat de direkteur oantoane dat de beskuldiging net tsjin him kin wurde hâlden en dat hy net neglig west hat yn maatregels te nimmen om ferkeard behear te foarkommen. Dit komt ôf fan artikel 2: 9 Nederlands Burgerlijk Wetboek. In berop op útspraak sil net maklik aksepteare wurde. De direkteur moat oantoane dat hy alle maatregels yn syn macht naam om ûnjildich behear te foarkommen. De bewiislêst leit by de direkteur.

A division of tasks within the directors’ board can be of importance to determine whether or not a director is liable. However, some tasks are considered tasks that matter to the entire directors’ board. Directors should be aware of certain facts and circumstances. A division of tasks does not change this. In principle, incompetence is not a ground for exculpation.  Directors can be expected to be properly informed and to ask questions. However, situations may occur in which this cannot be expected of a director.[3] Dêrom, of in direkteur himsels suksesfol kin eksplodearje of net, hinget sterk ôf fan 'e feiten en omstannichheden fan' e saak.

Eksterne oanspraaklikens fan direkteuren

Eksterne oanspraaklikheid hâldt yn dat in direkteur oanspraaklik is tsjin tredden. Eksterne oanspraaklikheid slacht de bedriuwsferliening troch. De juridyske entiteit beskermet net langer de natuerlike persoanen dy't de direkteuren binne. De juridyske grûnen foar oanspraaklikens foar eksterne direkteuren binne ferkeard behear, basearre op artikel 2: 138 Nederlânske Boargerlike Code en artikel 2: 248 Nederlânske Boargerlike Code (binnen fallisemint) en in rjochtsaak fan marteling basearre op artikel 6: 162 Nederlânske Boargerlike Code (bûten fallissemint) ).

Eksterne oanspraaklikens fan direkteuren binnen fallisemint

Ferantwurdlikens foar eksterne direkteuren binnen fallisemint jildt foar partikuliere bedriuwen mei beheinde oanspraaklikens (de Nederlânske BV en NV). Dit komt ôf fan artikel 2: 138 Nederlands Burgerlijk Wetboek en artikel 2: 248 Nederlands Burgerlijk Wetboek. Direkteuren kinne oanspraaklik steld wurde as it fallisemint waard feroarsake troch wanbehear of flaters fan 'e direkteuren fan' e direkteuren. De kurator, dy't alle krediteuren fertsjintwurdiget, moat ûndersykje oft de oanspraaklikens fan direkteuren kin jilde.

Eksterne oanspraaklikens binnen fallisemint kin aksepteare wurde as it bestjoer fan 'e direkteuren har taken ferkeard hat útfierd en dizze ferkearde ferfolling is blykber in wichtige oarsaak fan it fallisemint. De bewiislêst oangeande dizze ferkearde ferfolling fan taken leit by de kurator; hy moat plausibel meitsje dat in ridlik tinken direkteur, ûnder deselde omstannichheden, net op dizze manier soe optrede.[4] Hannelingen dy't krediteuren yn prinsipe beheine generearje ferkeard behear. Misbrûk troch direkteuren moat foarkommen wurde.

De wetjouwer hat bepaalde oannames fan bewiis opnommen yn artikel 2: 138 sub 2 Nederlâns Boargerlik Code en artikel 2: 248 sub 2 Nederlâns Boargerlik Wetboek. As it bestjoer fan 'e direkteuren net foldocht oan artikel 2:10 Nederlands Burgerlijk Wetboek of artikel 2: 394 Nederlands Burgerlijk Wetboek, ûntstiet in oanname fan bewiis. Yn dit gefal wurdt oannommen dat ferkeard behear in wichtige oarsaak west hat fan it fallisemint. Dit draacht de bewiislêst oer nei de direkteur. Direkteuren kinne lykwols de oannames fan bewiis ôfwize. Om dit te dwaan, moat de direkteur plausibel meitsje dat it fallisemint net waard feroarsake troch ferkeard behear, mar troch oare feiten en omstannichheden. De direkteur moat ek sjen litte dat hy net neglig west hat yn maatregels te nimmen om it ûnbehearlike behear te foarkommen.[5] Boppedat kin de kurator allinich in claim yntsjinje foar de perioade fan trije jier foarôfgeand oan it fallisemint. Dit komt ôf fan artikel 2: 138 sub 6 Nederlânske Boargerlike Code en artikel 2: 248 sub 6 Nederlânske Boargerlike Code.

Ferskate eksterne oanspraaklikens en ferwidering

Elke direkteur is swier oanspraaklik foar skynber ûnferstannich behear binnen fallisemint. Direkteuren kinne lykwols ûntkomme oan dizze meardere oanspraaklikens troch harsels út te skriuwen. Dit komt ôf fan artikel 2: 138 sub 3 Nederlânske Boargerlike Code en artikel 2: 248 sub 3 Nederlâns Boargerlik Code. De direkteur moat bewize dat de ferkearde ferfolling fan taken net tsjin him kin wurde hâlden. Hy kin ek net neglig west hawwe by it nimmen fan maatregels om de gefolgen fan 'e ferkearde ferfolling fan taken te foarkommen. De bewiislêst by exklupsje leit by de direkteur. Dit is ôflaat fan 'e hjirboppe neamde artikels en is fêststeld yn resinte rjochtspraak fan it Nederlânske Supreme Court.[6]

Eksterne oanspraaklikens op grûn fan in handeling fan marteling

Direkteuren kinne ek oanspraaklik steld wurde op basis fan in rjochtsaak fan marteling, dy't ûntstiet út artikel 6: 162 Nederlâns Boargerlik Wetboek. Dit artikel biedt in algemiene basis foar oanspraaklikens. Ferantwurdlikens fan bestjoerders op basis fan in rjochtsaak fan marteling kin ek oproppen wurde troch in yndividuele krediteur.

It Nederlânske Supreme Court ûnderskiedt twa soarten oanspraaklikens foar direkteuren op grûn fan in mishanneling. As earste kin oanspraaklikens wurde aksepteare op basis fan 'e Beklamel-standert. Yn dit gefal hat in direkteur út namme fan it bedriuw in oerienkomst sletten mei in tredde partij, wylst hy wist of ridlik moatten hie begrepen dat it bedriuw net koe foldwaan oan de ferplichtingen dy't fuortkomme út dizze oerienkomst.[7] It twadde soarte oanspraaklikens is frustraasje fan boarnen. Yn dit gefal feroarsake in direkteur it feit dat it bedriuw syn krediteuren net betellet en har betellingsferplichtingen net kin folbringe. De aksjes fan 'e direkteur binne sa soarchsume, dat in swiere beskuldiging tsjin him kin wurde makke.[8] De bewiislêst hjiryn leit by de krediteur.

Ferantwurdlikens fan 'e direkteur fan' e juridyske entiteit

Yn Nederlân kinne sawol in natuerlike persoan as in juridyske entiteit in direkteur wêze fan in juridyske entiteit. Om dingen makliker te meitsjen, wurdt de natuerlike persoan dy't in direkteur is de natuerlike direkteur neamd en de juridyske entiteit dy't in direkteur is, sil yn dizze paragraaf de entiteitdirekteur wurde neamd. It feit dat in juridyske entiteit in direkteur kin wêze, betsjuttet net dat de oanspraaklikens fan bestjoerders gewoan kin wurde foarkommen troch in juridyske entiteit as direkteur oan te wizen. Dit komt ôf fan artikel 2:11 Nederlands Burgerlijk Wetboek. As in entiteitdirekteur oanspraaklik wurdt holden, leit dizze oanspraaklikens ek by de natuerlike direkteuren fan dizze entiteitdirekteur.

Kêst 2:11 Nederlands Burgerlijk Wetboek is fan tapassing op situaasjes wêryn 't de oanspraaklikens fan bestjoerders wurdt oannommen op basis fan artikel 2: 9 Nederlands Burgerlijk Wetboek, artikel 2: 138 Nederlands Burgerlijk Wetboek en artikel 2: 248 Nederlands Burgerlijk Wetboek. Fragen binne lykwols ûntstien oft artikel 2:11 Nederlands Burgerlijk Wetboek ek fan tapassing is op oanspraaklikens fan direkteuren op grûn fan in mishanneling. It Nederlânske Supreme Court hat besletten dat dit yndie it gefal is. Yn dit oardiel wiist it Nederlânske Supreme Court op de juridyske skiednis. Kêst 2:11 Nederlands Burgerlijk Wetboek is bedoeld om natuerlike persoanen te ferbergjen efter direkteuren fan entiteiten om oanspraaklikens te foarkommen. Dit hâldt yn dat artikel 2:11 Nederlands Burgerlijk Wetboek is fan tapassing op alle gefallen wêryn in direkteur fan inheid ferantwurdelik kin wurde holden op basis fan 'e wet.[9]

Ûntslach fan it bestjoer fan de direkteuren

De oanspraaklikens fan bestjoerders kin wurde foarkommen troch ûntheffing te ferlienen oan it bestjoer fan 'e direkteuren. Untslach betsjuttet dat it belied fan 'e direkteuren fan' e direkteuren, lykas útfierd oant it momint fan ûntslach, wurdt goedkard troch de juridyske entiteit. Untslach is dêrom in ûntheffing fan oanspraaklikens foar direkteuren. Fergrieme is net in term dy't yn 'e wet kin wurde fûn, mar it is faak opnommen yn' e artikels fan ynkorporaasje fan in juridyske entiteit. Untslach is in ynterne ûntheffing fan oanspraaklikens. Dêrom jildt ûntslach allinich foar ynterne oanspraaklikens. Tredde partijen binne noch yn steat om oanspraaklikens fan direkteuren op te roppen.

Untslach jildt allinich foar feiten en omstannichheden dy't bekend wiene oan 'e oandielhâlders op it momint dat de ûntslach waard takend.[10]  Ferantwurdlikens foar unbekende feiten sil noch oanwêzich wêze. Dêrom is ûntslach net hûndert prosint feilich en biedt gjin garânsjes foar direkteuren.

Konklúzje

Undernimmerskip kin in útdaagjende en leuke aktiviteit wêze, mar spitigernôch komt it mei risiko's. In protte ûndernimmers leauwe dat se oanspraaklikens kinne útslute troch in rjochtspersoan te stiftsjen. Dizze ûndernimmers sille wêze yn foar in teloarstelling; ûnder bepaalde omstannichheden kin oanspraaklikens fan direkteuren jilde. Dit kin wiidweidige gefolgen hawwe; in direkteur is oanspraaklik foar de skulden fan it bedriuw mei syn privee fermogen. Dêrom moatte de risiko's dy't fuortkomme út 'e oanspraaklikens fan direkteuren net ûnderskat wurde. It soe wiis wêze foar direkteuren fan juridyske entiteiten om alle wetlike bepalingen te folgjen en de juridyske entiteit op in iepen en bewuste manier te behearjen.

De folsleine ferzje fan dit artikel is te krijen fia dizze link

Kontakt

As jo ​​fragen of opmerkings hawwe nei it lêzen fan dit artikel, nim dan gerêst kontakt op mei Maxim Hodak, advokaat by Law & More via maxim.hodak@lawandmore.nl, or Tom Meevis, lawyer at Law & More fia tom.meevis@lawandmore.nl, of skilje +31 (0) 40-3690680.

[1] ECLI: NL: HR: 1997: ZC2243 (Staleman / Van de Ven).

[2] ECLI: NL: HR: 2002: AE7011 (Berghuizer Papierfabriek).

[3] ECLI: NL: GHAMS: 2010: BN6929.

[4] ECLI: NL: HR: 2001: AB2053 (Panmo).

[5] ECLI: NL: HR: 2007: BA6773 (Blauwe tomaat).

[6] ECLI: NL: HR: 2015: 522 (Glascentrale Beheer BV).

[7] ECLI: NL: HR: 1989: AB9521 (Beklamel).

[8] ECLI: NL: HR: 2006: AZ0758 (Ontvanger / Roelofsen).

[9] ECLI: NL: HR: 2017: 275.

[10] ECLI: NL: HR: 1997: ZC2243 (Staleman / Van de Ven); ECLI: NL: HR: 2010: BM2332.

Diele