Wet op toezicht op trustkantoren

De Nederlânske Wet op Tafersjoch op Trustkantoaren

De ôfrûne jierren is de Nederlânske trustsektor in tige regulearre sektor wurden. Trustkantoaren yn Nederlân steane ûnder strang tafersjoch. De reden hjirfoar is dat de tafersjochhâlder úteinlik begrepen en realisearre hat dat trustkantoaren in grut risiko hawwe om belutsen te wurden by it wytwaskjen fan jild of it dwaan fan saken mei frauduleuze partijen. Om tafersjoch hâlde te kinnen op trustkantoaren en om de sektor te regeljen is yn 2004 de Wet tafersjoch Trustkantoaren (Wtt) fan krêft.

Op basis fan dizze wet moatte trustkantoaren oan ferskate easken foldwaan om har aktiviteiten útfiere te kinnen. Koartlyn is noch in wiziging fan 'e Wtt oannaam, dy't op 1 jannewaris 2019 yn wurking trede is. Dizze wetswiziging hâldt ûnder oare yn dat de definysje fan oanbieder fan domicilie neffens de Wtt breder wurden is.

Troch dizze wiziging falle mear ynstellings binnen it ramt fan de Wtt, wat grutte gefolgen hawwe kin foar dizze ynstellings. Yn dit artikel wurdt útlein wat de wiziging fan de Wtt ynhâldt oangeande it jaan fan domisilie en wat de praktyske gefolgen fan de wiziging binne op dit gebiet.

1. De eftergrûn fan 'e Nederlânske wet op tafersjoch op trustkantoaren

 In trustkantoar is in rjochtspersoan, bedriuw of natuerpersoan dy't profesjoneel of kommersjeel ien of mear trusttsjinsten leveret, mei of sûnder oare juridyske entiteiten of bedriuwen. Sa't de namme fan de Wtt al oanjout, binne trustkantoaren ûnder tafersjoch. De tafersjochhâlder is de Nederlandse Bank. Sûnder fergunning fan de Nederlânske Bank meie trustkantoaren net operearje fanút in kantoar yn Nederlân.

De Wtt omfettet ûnder oare de definysje fan in trustkantoar en de easken dêr't trustkantoaren yn Nederlân oan foldwaan moatte om in fergunning te krijen. De Wtt klassifisearret fiif kategoryen fan fertrouwenstsjinsten. Organisaasjes dy't dizze tsjinsten leverje wurde omskreaun as in trustkantoar en hawwe in fergunning nedich neffens de Wtt. It giet om de folgjende tsjinsten:

• in direkteur wêze as partner fan in juridyske persoan of bedriuw;
• it leverjen fan in adres as in postadres, tegearre mei it leverjen fan ekstra tsjinsten (leverjen fan domicile plus);
• gebrûk meitsje fan in conduitbedriuw foar it foardiel fan 'e klant;
• ferkeapje as bemiddelje by de ferkeap fan juridyske entiteiten;
• hanneljend as kurator.

De Nederlânske autoriteiten hawwe ferskate redenen foar it ynfieren fan de Wtt. Foar de ynfiering fan de Wtt wie de trustsektor noch net of amper yn kaart brocht, benammen wat de grutte groep lytsere trustkantoaren oanbelanget. Troch tafersjoch yn te fieren soe in better sicht op de trustsektor komme kinne.

De twadde reden foar it ynfieren fan de Wtt is dat ynternasjonale organisaasjes, lykas de Financial Action Task Force, wiisden op in ferhege risiko foar trustkantoaren om belutsen te wurden by ûnder oaren it wytwaskjen fan jild en fiskale ûntdutsen. Neffens dy organisaasjes bestie der in yntegriteitsrisiko yn de trustsektor dat troch regeljouwing en tafersjoch behearsber makke wurde moast. Dizze ynternasjonale ynstellingen hawwe ek maatregels oanrikkemandearre, ynklusyf it ken-jo-klant-prinsipe, dat him rjochtet op ûnfergonklike saaklike operaasjes en wêr't trustkantoaren witte moatte mei wa't se saken dogge. Bedoeld is om foar te kommen dat saken dien wurde mei frauduleuze of kriminele partijen.

De lêste reden foar it ynfieren fan de Wtt is dat de selsregulering oangeande trustkantoaren yn Nederlân net genôch achte waard. Net alle trustkantoaren wiene ûnderwurpen oan deselde regels, om't net alle kantoaren ferienige wiene yn in filiaal of profesjonele organisaasje. Boppedat ûntbrekt in tafersjochautoriteit dy't soargje koe foar hanthavenjen fan de regels.[1] De Wtt soarge der doe foar dat der dúdlike regeljouwing oangeande trustkantoaren kaam en dat de earder neamde problemen oanpakt waarden.

2. De definysje fan it oanbieden fan domicile plus tsjinst

Sûnt de ynfiering fan 'e Wtt yn 2004 binne der geregeldwei wizigingen oan dizze wet west. Op 6 novimber 2018 hat de Nederlânske Senaat in nije wiziging fan 'e Wtt oannaam. Mei de nije Wet tafersjoch op trustkantoaren 2018 (Wtt 2018), dy't op 1 jannewaris 2019 yn wurking trede is, binne de easken dêr't trustkantoaren oan foldwaan moatte stranger wurden en hat de tafersjochhâldende autoriteit mear hanthaveningsmiddels beskikber. Dizze feroaring hat ûnder oare it konsept 'ferskaffen fan domicile plus' útwreide. Under de âlde Wtt waard de folgjende tsjinst beskôge as in trusttsjinst: it ferskaffen fan in adres foar in rjochtspersoan yn kombinaasje mei it útfieren fan ekstra tsjinsten . Dit wurdt ek wol it ferskaffen fan domicile plus neamd.

Earst fan alles is it wichtich om te begripen wat it jaan fan domicile krekt ynhâldt. Neffens de Wtt is it jaan fan domicile it jaan fan in postadres of in besiksadres, op befel fan in rjochtspersoan, bedriuw of natuerlike persoan dy't net ta deselde groep heart as de oanbieder fan it adres . As de entiteit dy't it adres jout ekstra tsjinsten útfiert neist dizze bepaling, sprekke wy fan it jaan fan domicile plus. Tegearre wurde dizze aktiviteiten beskôge as in trusttsjinst neffens de Wtt. De folgjende ekstra tsjinsten wiene ûnder de âlde Wtt oanbelangjend:

• advys jaan of assistinsje jaan yn partikulier rjocht, mei útsûndering fan it útfieren fan ûntfangstaktiviteiten;
• it jaan fan belestingadvys of it fersoargjen fan belestingoanjefte en besibbe tsjinsten;
• aktiviteiten útfiere yn ferbân mei de tarieding, beoardieling of kontrôle fan 'e jierrekken en it hâlden en dragen fan administraasjes;
• in direkteur rekrutearje foar in juridyske entiteit of bedriuw;
• oare ekstra aktiviteiten dy't wurde oanwiisd mei algemiene bestjoerlike opdracht.

De foarsjenning fan domicile tegearre mei it útfieren fan ien fan 'e hjirboppe oanfoljende tsjinsten wurdt beskôge as in trusttsjinst ûnder it âlde Wtt. Organisaasjes dy't dizze kombinaasje fan tsjinsten leverje moatte in fergunning hawwe neffens de Wtt.

Under it Wtt 2018 binne de ekstra tsjinsten wat oanpast. It giet no om de folgjende aktiviteiten:

• juridysk advys jaan of assistinsje jaan, mei útsûndering fan it útfieren fan ûntfangstaktiviteiten;
• it fersoargjen fan belestingferklaringen en relatearre tsjinsten;
• aktiviteiten útfiere yn ferbân mei de tarieding, beoardieling of kontrôle fan 'e jierrekken en it hâlden en dragen fan administraasjes;
• in direkteur rekrutearje foar in juridyske entiteit of bedriuw;
• oare ekstra aktiviteiten dy't wurde oanwiisd mei algemiene bestjoerlike opdracht.

It is dúdlik dat de ekstra tsjinsten ûnder it Wtt 2018 net folle ôfwike fan 'e ekstra tsjinsten ûnder it âlde Wtt. De definysje fan advys jaan ûnder it earste punt is in bytsje útwreide en de levering fan belestingadvys wurdt út 'e definysje helle, mar oars giet it om hast deselde ekstra tsjinsten.

Dochs, as de Wtt 2018 fergelike wurdt mei de âlde Wtt, is in grutte feroaring te sjen oangeande it jaan fan domicile plus. Neffens artikel 3, lid 4, sub b Wtt 2018, is it ferbean om sûnder fergunning op basis fan dizze wet aktiviteiten út te fieren, dy't rjochte binne op sawol it jaan fan in postadres of in besiteadres lykas bedoeld yn seksje b fan 'e definysje fan fertrouwenstsjinsten, as op it útfieren fan ekstra tsjinsten lykas bedoeld yn dat diel, ten behoeve fan ien en deselde natuerlike persoan, rjochtspersoan of bedriuw.

[2] Dit ferbod ûntstie om't it jaan fan domiciliaasje en it útfieren fan ekstra tsjinsten yn 'e praktyk faak skieden wurde , wat betsjut dat dizze tsjinsten net troch deselde partij útfierd wurde.

Ynstee dêrfan fiert de iene partij bygelyks de ekstra tsjinsten út en bringt de klant dan yn kontakt mei in oare partij dy't domisilie leveret. Om't it útfieren fan ekstra tsjinsten en it fersoargjen fan domisilie net troch deselde partij útfierd wurde, sprekke wy yn prinsipe net fan in trusttsjinst neffens de âlde Wtt. Troch dizze tsjinsten te skieden is der neffens de âlde Wtt ek gjin fergunning nedich en wurdt de ferplichting om dy fergunning te krijen sadwaande foarkaam. Om dizze skieding fan fertrouwenstsjinsten yn de takomst foar te kommen is yn kêst 3, lid 4, sub b Wtt 2018, in ferbod opnaam.

3. Gefolgen fan it skiedingsferbod

Neffens de âlde Wtt falle de aktiviteiten fan tsjinstferlieners dy't it fersoargjen fan domisilie en it útfieren fan ekstra aktiviteiten skiede en dy tsjinsten troch ferskate partijen útfiere, net ûnder de definysje fan in trusttsjinst falle. Mei it ferbod út kêst 3, lid 4, sub b Wtt 2018, is it lykwols ek ferbean foar partijen dy't trusttsjinsten skiede om sokke aktiviteiten sûnder fergunning út te fieren.

Dat hâldt yn dat partijen dy't harren aktiviteiten op dizze wize fierder útfiere wolle, in fergunning nedich binne en dêrtroch ek ûnder tafersjoch falle fan de Nederlânske Bank. It ferbod hâldt yn dat tsjinstferlieners in fertrouwenstsjinst leverje neffens de Wtt 2018 as se aktiviteiten útfiere dy't rjochte binne op sawol it fersoargjen fan domisilie as op it útfieren fan ekstra tsjinsten.

In tsjinstferliener mei dêrom gjin ekstra tsjinsten útfiere en dêrnei syn kliïnt yn kontakt bringe mei in oare partij dy't domicilie leveret, sûnder in fergunning te hawwen neffens de Wtt. Fierder mei in tsjinstferliener net as tuskenpersoan optrede troch in kliïnt yn kontakt te bringen mei ferskate partijen dy't domicilie kinne leverje en ekstra tsjinsten útfiere, sûnder in fergunning. [3] Dit is sels it gefal as dizze tuskenpersoan sels gjin domicilie leveret, en ek gjin ekstra tsjinsten útfierdt.

4. Kliïnten ferwize nei spesifike providers fan domicilie

Yn 'e praktyk binne der faak partijen dy't ekstra tsjinsten útfiere en de klant dêrnei ferwize nei in spesifike leveransier fan domisilie. Yn ruil foar dizze trochferwizing betellet de provider fan domisilie faaks in kommisje oan de partij dy't de klant ferwiist. Neffens de Wtt 2018 is it lykwols net mear tastien dat tsjinstferlieners gearwurkje en har tsjinsten bewust skiede om de Wtt te foarkommen.

As in organisaasje ekstra tsjinsten foar kliïnten útfiert, is it net tastien om dizze kliïnten te ferwizen nei spesifike oanbieders fan wenplak. Dat hâldt nammentlik yn dat der in gearwurking is tusken partijen dy't rjochte is op it foarkommen fan de Wtt. Boppedat docht it bliken dat der in gearwurking tusken partijen is wêrby't trusttsjinsten skieden wurde as der in opdracht komt foar trochferwizings.

It relevante artikel út 'e Wtt sprekt oer it útfieren fan aktiviteiten dy't rjochte binne op it jaan fan in postadres of in besiteadres as op it útfieren fan ekstra tsjinsten. It memorandum fan wiziging ferwiist nei it yn kontakt bringen fan 'e kliïnt mei ferskate partijen.[4] De Wtt 2018 is in nije wet, dus op dit stuit binne der gjin rjochterlike útspraken oangeande dizze wet. Fierder behannelet relevante literatuer allinich de feroarings dy't dizze wet mei him bringt.

Dat betsjut dat op dit stuit noch net dúdlik is hoe't de wet yn de praktyk krekt wurkje sil. Dêrtroch witte wy op dit stuit net hokker hannelingen krekt binnen de definysjes fan 'rjochte op' en 'yn kontakt bringe' falle. It is dêrom op dit stuit net mooglik om te sizzen hokker hannelingen krekt ûnder it ferbod falle fan kêst 3, lid 4, sub b Wtt 2018. It is lykwols wis dat it om in glijdende skaal giet. It ferwizen nei spesifike providers fan domisilie en it ûntfangen fan in kommisje foar dizze ferwizings wurdt beskôge as it yn kontakt bringe fan kliïnten mei in provider fan domisilie.

It oanbefeljen fan spesifike oanbieders fan domisilie dêr't men goede ûnderfiningen mei hat, smyt in risiko op, al wurdt de opdrachtjouwer yn prinsipe net streekrjocht ferwiisd nei in provider fan domisilie. Yn dit gefal wurdt lykwols in spesifike leveransier fan wenplak neamd dêr't de klant kontakt op kin. De kâns is grut dat dit sjoen wurdt as 'de klant yn kontakt bringe' mei in provider fan domisilie. Ommers, yn dit gefal hoecht de klant sels gjin muoite te dwaan om in leveransier fan domisilie te finen.

It is noch altyd de fraach oft wy prate fan 'de klant yn kontakt bringe mei' as in klant ferwiisd wurdt nei in ynfolle Google sykside. Dit komt om't dêrby gjin spesifike leveransier fan domisil is oan te rieden, mar de ynstelling jout nammen fan providers fan domisylje oan de klant. Om dúdlik te meitsjen hokker hannelingen krekt binnen it ramt fan it ferbod falle, sil de wetlike bepaling yn de rjochtspraak fierder útwurke wurde moatte.

5. Konklúzje

Dúdlik is dat de Wtt 2018 grutte gefolgen hawwe kin foar partijen dy't ekstra tsjinsten útfiere en tagelyk harren kliïnten trochferwize nei in oare partij dy't domisilie leverje kin. Under de âlde Wtt foelen dy ynstellings net binnen it ramt fan de Wtt en hienen dêrom gjin fergunning nedich neffens de Wtt. Sûnt de Wtt 2018 yngien is, is der lykwols in ferbod op it saneamde skieden fan trusttsjinsten.

Ynstellingen dy't aktiviteiten útfiere dy't har rjochtsje op sawol it fersoargjen fan wenplak as op it útfieren fan ekstra tsjinsten, falle tenei binnen it ramt fan de Wtt en moatte neffens dizze wet in fergunning krije. Yn 'e praktyk binne d'r in protte organisaasjes dy't ekstra tsjinsten útfiere en har kliïnten dan ferwize nei in leveransier fan wenplak. Foar elke klant dy't se ferwize, krije se in kommisje fan 'e provider fan domisilie.

Sûnt de yngong fan de Wtt 2018 is it lykwols net mear tastien foar tsjinstferlieners om mei te wurkjen en de tsjinsten bewust te skieden om de Wtt te foarkommen. Organisaasjes dy't op dizze basis wurkje, moatte dêrom kritysk nei har aktiviteiten sjen. Dizze organisaasjes hawwe twa mooglikheden: se passe har aktiviteiten oan, of se falle binnen it ramt fan de Wtt en hawwe dêrom in fergunning nedich en binne ûnder tafersjoch fan de Nederlandse Bank.

Kontakt

As jo ​​​​fragen of opmerkings hawwe nei it lêzen fan dit artikel, nim dan gerêst kontakt op mei mr. Ruby van Kersbergen, advokaat by Law & More fia ruby.van.kersbergen@lawandmore.nl, of dhr. Tom Meevis, abbekaat by Law & More fia tom.meevis@lawandmore.nl, of skilje +31 (0) 40-3690680.

[1] K. Frielink, Toezicht Trustkantoren in Nederland , Deventer: Wolters Kluwer Nederland 2004.

[2] Kamerstukken II 2017/18, 34 910, 7 (Nota van Wijziging).

[3] Kamerstukken II 2017/18, 34 910, 7 (Nota van Wijziging).

[4] Kamerstukken II 2017/18, 34 910, 7 (Nota van Wijziging).